Ali
New member
Peygamber Efendimiz kendisine zulmeden insanların mallarını bile korudu.
Düşünün; sizi şehirden çıkmaya zorlayan insanlar var. Hayatınıza kastetmeye hazırlanıyorlar. Buna rağmen onların malına el koymuyorsunuz.
“Nasıl olsa bana düşmanlar, bırak gitsin.”
Böyle bir düşünceye kapılmak insan açısından anlaşılabilir olabilir. Fakat Peygamberimizin uygulaması bunun tam tersiydi. Emanet, sahibinin kim olduğundan bağımsız olarak korunması gereken bir sorumluluktu. Diyanet kaynaklarında da bu olayın, Resûlullah’ın emanete sadakatinin önemli örneklerinden biri olduğu vurgulanıyor. Diyanet Hadislerle İslam
Bu durum günümüzde de oldukça düşündürücü.
Bir arkadaşınız size parasını bıraktı. Sonra sizinle tartıştı.
Para artık onun olmaktan çıktı mı?
Hayır.
Bir iş arkadaşınızla anlaşamadınız. Size teslim ettiği belgeyi kaybetme hakkınız doğdu mu?
Elbette hayır.
Bir insan size karşı adaletsiz davransa bile sizin üzerinizdeki emaneti koruma sorumluluğunuz ortadan kalkıyor mu?
İşte hicret gecesindeki olayın bugüne uzanan tarafı tam burada.
“Emanet” Sadece Para veya Eşya Değildir
Emanet kelimesini yalnızca altın, para, eşya veya değerli mal olarak düşünmek de meseleyi küçültür.
Bazen bir arkadaşınız size özel bir şey anlatır.
Bu da emanettir.
Bir insan size önemli bir görev verir.
Bu da emanettir.
Bir aile üyesi size yaşlı bir yakınıyla ilgilenmenizi söyler.
Bu da emanettir.
Bir öğretmen öğrencisine bilgi aktarır.
O bilgi de bir anlamda emanettir.
Bir ebeveyn çocuğuna güven verir.
Bu güvenin korunması da emanettir.
Hatta sosyal medyada size özel olarak gönderilen bir mesajı izinsiz paylaşmamak bile çağımızın küçük ama gerçek bir emanet sınavıdır.
Hani şu meşhur “Bunu kimseye söyleme ama…” diye başlayan mesajlar var ya?
İşte bazen insanın karakteri tam orada belli oluyor.
Hicret gecesinin bize söylediği şeylerden biri de güvenin, yalnızca büyük tarihî olaylarda değil, gündelik hayatın küçük ayrıntılarında ortaya çıktığıdır.
Hz. Ali’nin Rolü Neden Özellikle Dikkat Çekiyor?
Hz. Ali’nin hicret gecesindeki görevi, onun Peygamber Efendimiz’e olan yakınlığı açısından da dikkat çekicidir. Hz. Ali çocukluğundan itibaren Peygamberimizin yanında yetişmişti. Hicret sırasında da son derece riskli bir görev üstlendi. Diyanet kaynaklarında onun müşrikleri oyalamak için Peygamberimizin yatağında kaldığı ve ardından emanetleri sahiplerine teslim ettiği belirtilmektedir. İlmi Dergi+1
Burada “cesaret” kelimesi öne çıkıyor.
Ama cesaret sadece tehlikenin üzerine yürümek değildir.
Bazen cesaret, herkes giderken geride kalmaktır.
Bazen bir işi kimsenin alkışlamayacağını bilerek tamamlamaktır.
Bazen de “Benim için zor ama yapılması gerekiyor” diyebilmektir.
Hz. Ali’nin hicret gecesindeki görevi bu açıdan oldukça anlamlıdır.
Çünkü Medine’ye doğru yolculuk başlayanların gözünde asıl macera yeni başlamıştı. Hz. Ali açısından ise önce Mekke’de tamamlanması gereken bir sorumluluk vardı.
Hicretin Stratejisi ile Ahlakı Aynı Anda Görmek
Hicret anlatılırken genellikle mağara, takip, yolculuk ve Medine’ye ulaşma gibi dramatik bölümler daha fazla akılda kalıyor. Oysa olayın arka planında ciddi bir planlama da bulunuyor.
Hedef gizli tutuluyor.
Güzergâh şaşırtılıyor.
Bilgi akışı kontrol ediliyor.
Yiyecek temin ediliyor.
İzlerin takip edilmesi zorlaştırılıyor.
Ve bütün bunların yanında emanetlerin sahiplerine ulaştırılması ihmal edilmiyor. Diyanet Haber
Burada çok güzel bir denge var:
Strateji var ama ahlak unutulmuyor.
Tedbir var ama güven ihmal edilmiyor.
Tehlike var ama sorumluluk terk edilmiyor.
Belki de hicretin en güçlü derslerinden biri bu.
Çünkü bazen insanlar hedeflerine ulaşmak için “Şartlar böyle gerektirdi” diyerek ilkelerini rafa kaldırabiliyor.
Oysa Peygamber Efendimizin hicret sürecindeki tutumu, şartların ahlakı ortadan kaldırmadığını gösteriyor.
Bugün Bize Düşen Soru Ne?
“Peygamberimiz emanetleri kime bıraktı?” sorusunun kısa cevabı belli:
Hz. Ali’ye bıraktı ve Hz. Ali bu emanetleri sahiplerine teslim etti. İlmi Dergi+1
Fakat olayın asıl değeri bu cevabın birkaç kelimeden ibaret olmaması.
Çünkü bu küçük gibi görünen ayrıntı, Peygamber Efendimizin ahlak anlayışının çok güçlü bir örneğini ortaya koyuyor.
İnsanın karakteri, kendisine iyi davrananlara karşı nasıl davrandığıyla anlaşılabilir. Fakat daha zor olanı, kendisine kötülük eden insanların hakkını bile koruyabilmektir.
Belki de kendimize şu soruyu sormak gerekiyor:
Bana güvenmeyen birine bile güvenilir davranabilir miyim?
Benimle anlaşmayan bir insanın hakkını savunabilir miyim?
Kimsenin görmediği bir emaneti, sahibi görüyormuş gibi koruyabilir miyim?
Ve belki en önemlisi:
Bana bırakılan şey gerçekten bana mı ait, yoksa sadece geçici olarak benim sorumluluğumda mı?
Hicret gecesinde Hz. Ali’ye bırakılan emanetler sahiplerine ulaştı. Fakat o geceden bize ulaşan başka bir emanet daha var: emanete sadakat anlayışı.
Mallar teslim edildi, insanlar yollarına devam etti, Mekke geride kaldı. Fakat “el-Emin” olarak tanınan bir Peygamberin bu davranışı asırlar boyunca konuşulmaya devam etti.
Çünkü bazen tarihin en büyük dersleri, savaş meydanlarında değil, bir insanın başkasına ait küçük bir şeyi korumayı reddetmemesinde saklıdır.
Ve evet, belki bugün kimse bize hicret gecesindeki gibi altınlarını emanet etmiyor.
Ama telefon şifresini söyleyen arkadaşımız var.
Sırrını paylaşan kardeşimiz var.
Çocuğunu birkaç saatliğine bize bırakan komşumuz var.
İş yerinde bize teslim edilen dosyalar var.
Bir başkasının hakkı var.
Bir başkasının zamanı var.
Bir başkasının güveni var.
Kısacası hepimizin elinde, farkında olduğumuzdan çok daha fazla “emanet” var.
Asıl mesele de şu:
Bize bırakılan emanetlerin sahipleri geri döndüğünde, onları ilk bırakıldıkları kadar sağlam bulabilecekler mi?
Düşünün; sizi şehirden çıkmaya zorlayan insanlar var. Hayatınıza kastetmeye hazırlanıyorlar. Buna rağmen onların malına el koymuyorsunuz.
“Nasıl olsa bana düşmanlar, bırak gitsin.”
Böyle bir düşünceye kapılmak insan açısından anlaşılabilir olabilir. Fakat Peygamberimizin uygulaması bunun tam tersiydi. Emanet, sahibinin kim olduğundan bağımsız olarak korunması gereken bir sorumluluktu. Diyanet kaynaklarında da bu olayın, Resûlullah’ın emanete sadakatinin önemli örneklerinden biri olduğu vurgulanıyor. Diyanet Hadislerle İslam
Bu durum günümüzde de oldukça düşündürücü.
Bir arkadaşınız size parasını bıraktı. Sonra sizinle tartıştı.
Para artık onun olmaktan çıktı mı?
Hayır.
Bir iş arkadaşınızla anlaşamadınız. Size teslim ettiği belgeyi kaybetme hakkınız doğdu mu?
Elbette hayır.
Bir insan size karşı adaletsiz davransa bile sizin üzerinizdeki emaneti koruma sorumluluğunuz ortadan kalkıyor mu?
İşte hicret gecesindeki olayın bugüne uzanan tarafı tam burada.
“Emanet” Sadece Para veya Eşya Değildir
Emanet kelimesini yalnızca altın, para, eşya veya değerli mal olarak düşünmek de meseleyi küçültür.
Bazen bir arkadaşınız size özel bir şey anlatır.
Bu da emanettir.
Bir insan size önemli bir görev verir.
Bu da emanettir.
Bir aile üyesi size yaşlı bir yakınıyla ilgilenmenizi söyler.
Bu da emanettir.
Bir öğretmen öğrencisine bilgi aktarır.
O bilgi de bir anlamda emanettir.
Bir ebeveyn çocuğuna güven verir.
Bu güvenin korunması da emanettir.
Hatta sosyal medyada size özel olarak gönderilen bir mesajı izinsiz paylaşmamak bile çağımızın küçük ama gerçek bir emanet sınavıdır.
Hani şu meşhur “Bunu kimseye söyleme ama…” diye başlayan mesajlar var ya?
İşte bazen insanın karakteri tam orada belli oluyor.
Hicret gecesinin bize söylediği şeylerden biri de güvenin, yalnızca büyük tarihî olaylarda değil, gündelik hayatın küçük ayrıntılarında ortaya çıktığıdır.
Hz. Ali’nin Rolü Neden Özellikle Dikkat Çekiyor?
Hz. Ali’nin hicret gecesindeki görevi, onun Peygamber Efendimiz’e olan yakınlığı açısından da dikkat çekicidir. Hz. Ali çocukluğundan itibaren Peygamberimizin yanında yetişmişti. Hicret sırasında da son derece riskli bir görev üstlendi. Diyanet kaynaklarında onun müşrikleri oyalamak için Peygamberimizin yatağında kaldığı ve ardından emanetleri sahiplerine teslim ettiği belirtilmektedir. İlmi Dergi+1
Burada “cesaret” kelimesi öne çıkıyor.
Ama cesaret sadece tehlikenin üzerine yürümek değildir.
Bazen cesaret, herkes giderken geride kalmaktır.
Bazen bir işi kimsenin alkışlamayacağını bilerek tamamlamaktır.
Bazen de “Benim için zor ama yapılması gerekiyor” diyebilmektir.
Hz. Ali’nin hicret gecesindeki görevi bu açıdan oldukça anlamlıdır.
Çünkü Medine’ye doğru yolculuk başlayanların gözünde asıl macera yeni başlamıştı. Hz. Ali açısından ise önce Mekke’de tamamlanması gereken bir sorumluluk vardı.
Hicretin Stratejisi ile Ahlakı Aynı Anda Görmek
Hicret anlatılırken genellikle mağara, takip, yolculuk ve Medine’ye ulaşma gibi dramatik bölümler daha fazla akılda kalıyor. Oysa olayın arka planında ciddi bir planlama da bulunuyor.
Hedef gizli tutuluyor.
Güzergâh şaşırtılıyor.
Bilgi akışı kontrol ediliyor.
Yiyecek temin ediliyor.
İzlerin takip edilmesi zorlaştırılıyor.
Ve bütün bunların yanında emanetlerin sahiplerine ulaştırılması ihmal edilmiyor. Diyanet Haber
Burada çok güzel bir denge var:
Strateji var ama ahlak unutulmuyor.
Tedbir var ama güven ihmal edilmiyor.
Tehlike var ama sorumluluk terk edilmiyor.
Belki de hicretin en güçlü derslerinden biri bu.
Çünkü bazen insanlar hedeflerine ulaşmak için “Şartlar böyle gerektirdi” diyerek ilkelerini rafa kaldırabiliyor.
Oysa Peygamber Efendimizin hicret sürecindeki tutumu, şartların ahlakı ortadan kaldırmadığını gösteriyor.
Bugün Bize Düşen Soru Ne?
“Peygamberimiz emanetleri kime bıraktı?” sorusunun kısa cevabı belli:
Hz. Ali’ye bıraktı ve Hz. Ali bu emanetleri sahiplerine teslim etti. İlmi Dergi+1
Fakat olayın asıl değeri bu cevabın birkaç kelimeden ibaret olmaması.
Çünkü bu küçük gibi görünen ayrıntı, Peygamber Efendimizin ahlak anlayışının çok güçlü bir örneğini ortaya koyuyor.
İnsanın karakteri, kendisine iyi davrananlara karşı nasıl davrandığıyla anlaşılabilir. Fakat daha zor olanı, kendisine kötülük eden insanların hakkını bile koruyabilmektir.
Belki de kendimize şu soruyu sormak gerekiyor:
Bana güvenmeyen birine bile güvenilir davranabilir miyim?
Benimle anlaşmayan bir insanın hakkını savunabilir miyim?
Kimsenin görmediği bir emaneti, sahibi görüyormuş gibi koruyabilir miyim?
Ve belki en önemlisi:
Bana bırakılan şey gerçekten bana mı ait, yoksa sadece geçici olarak benim sorumluluğumda mı?
Hicret gecesinde Hz. Ali’ye bırakılan emanetler sahiplerine ulaştı. Fakat o geceden bize ulaşan başka bir emanet daha var: emanete sadakat anlayışı.
Mallar teslim edildi, insanlar yollarına devam etti, Mekke geride kaldı. Fakat “el-Emin” olarak tanınan bir Peygamberin bu davranışı asırlar boyunca konuşulmaya devam etti.
Çünkü bazen tarihin en büyük dersleri, savaş meydanlarında değil, bir insanın başkasına ait küçük bir şeyi korumayı reddetmemesinde saklıdır.
Ve evet, belki bugün kimse bize hicret gecesindeki gibi altınlarını emanet etmiyor.
Ama telefon şifresini söyleyen arkadaşımız var.
Sırrını paylaşan kardeşimiz var.
Çocuğunu birkaç saatliğine bize bırakan komşumuz var.
İş yerinde bize teslim edilen dosyalar var.
Bir başkasının hakkı var.
Bir başkasının zamanı var.
Bir başkasının güveni var.
Kısacası hepimizin elinde, farkında olduğumuzdan çok daha fazla “emanet” var.
Asıl mesele de şu:
Bize bırakılan emanetlerin sahipleri geri döndüğünde, onları ilk bırakıldıkları kadar sağlam bulabilecekler mi?